Zomaar een zondagochtend op het franse platteland.

Op zondagochtend gaat hier de wekker om 6 uur. Best vroeg maar M. gaat op zondag naar de markt in Chablis. Een uurtje rijden.
Voor mij heeft het nu in de winterperiode weinig zin om ook om 6 uur op te staan. De haan laat zich nog niet horen, zijn dag kriekt nog niet.  Pas tegen half 8 wil hij wel uit zijn nachthok worden bevrijdt. Samen met zijn 3 "chicks".
Honden Loupa en Marron liggen ook nog in diepe rust. Omdat het nog erg donker is, is het zelfs wat gevaarlijk om al te gaan wandelen. Geen straatverlichting, er rijden rond dit tijdstip niet of nauwelijks auto's, komt er wel een dan ben je slecht te zien. Bij de riemen hangt wel een fluoriserend veiligheidsvestje, wordt weinig gebruikt.

Het ritueel vanaf een uurtje of 7 is als volgt. Als eerste begin ik met een kop koffie, vervolgens pak ik het bakje met etensrestjes voor de kippen. De ren met nachthok staat op ons terrein, een heuvel met een stukje bos bovenaan.
Elke ochtend een klimmetje.
Marron rent meestal enthousiast naar boven terwijl Loupa een beetje rondscharrelt.
Vanmorgen renden beide honden snel naar boven. Marron volgde een spoor. Eerst het pad op en boven aan gelijk naar links. Met een vaart door de, verwaarloosde, groentetuin. Na een scherpe bocht naar rechts rende hij verder de heuvel op het bos in. Loupa had de achtervolging al snel opgegeven en snuffelde wat rond.
Ik maak me nooit zoveel zorgen wanneer Marron het bos in gaat. Meestal komt hij uit zichzelf terug.
Wanneer hij een beest heeft gezien gaat hij er als een keffend speelgoedhondje achteraan.
Vroeger zag je deze hondjes wel op de kermis of markt. Een opdraaihondje die al keffend rondjes draait op een dienblad.
Vanmorgen geen gekef en Marron was snel weer terug.

Ondertussen had ik het nachthok geopend, haan en kippen komen mij altijd vriendelijk tegemoet. Er is 1 kip die altijd in het bakje komt kijken of er wat lekkers is. Ze pikt er alvast wat uit, of eet het uit mijn hand. Vandaag waren het rode bietenschillen en peer- en appelresten. Dagelijks kippenvoer om de leg te bevorderen en mais. Vinden ze ook heerlijk.

De honden worden aangelijnd. Loupa is zeer slechtziend en horen doet ze ook niet best. Marron loopt  vaak los, met zijn riem slepend over de grond. Hij blijft keurig naast me, maar echt vertrouwen doe ik hem niet. Met zijn riem om heb ik hem zo te pakken mocht hij er vandoor willen. De eerste uitdaging
is gelijk aan de overkant van de straat. In de kasteeltuin huizen eekhoorns. Bijna dagelijks zien wij ze door de bomen klauteren, Marron wil hier graag achteraan. s'Morgens hangt er duidelijk een geur van andere beesten.  Beide honden lopen met hun neus over straat. Soms kom ik een ree tegen. Wij weten niet wat hier s'nachts allemaal rondloopt op straat. Wat in ieder geval zeker is: reeën, vossen, marters, konijnen, hazen. De laatste tijd zie ik ook regelmatig fazanten of patrijzen. Er zitten everzwijnen in het bos, ik weet niet zeker of die s'nachts hier over straat lopen. soms zie ik wel wat sporen in de berm.

Elke ochtend geniet ik van deze wandeling. Ik loop naar de rand van het volgende dorp en weer terug. Een korte wandeling van ongeveer een half uur.

zon breekt al door

Het volgende onderdeel van het ochtendritueel is de luiken openen. Zoals het goed geïntegreerde buitenlanders betaamt, sluiten wij net zoals de fransen s'avonds onze luiken. Nou ja, eigenlijk alleen in de periode wanneer het s'avonds vroeg donker is.
Afgelopen zomer deden wij ze overdag dicht. Met een langdurige hittegolf was dat zeer prettig. De ergste hitte werd tegen gehouden.

Het allerliefste neem ik mijn ontbijt in de schommelstoel die bij de openslaande deuren staat.
Buiten op het terras en onder een afdak hangen vele voederhuisjes waar mijn gevleugelde vriendjes graag komen. Hier over later meer.

Vanuit mijn schommelstoel heb ik zicht op het pad naar het terrein. Met een beetje geluk zie ik de eekhoorntjes langs komen.
Wat een heerlijk begin van een doorsnee zondagochtend.