Oliebollenbakkers

Al menig jaarwisseling hebben wij met T & M doorgebracht. De broer van M met zijn vrouw.

Hilversum, Luxemburg, Australie, Qatar, Rhenen en nu dan in Quincerot.

Wat inmiddels een soort van traditie is geworden, is het oliebollen bakken.

In Qatar hadden zij alle ingredienten meegenomen, maar door omstandigheden kon het toen niet doorgaan.

Dit jaar bracht onze dochter de pakken oliebollenmix mee, dus dat was goed geregeld.

De frituurpan staat in Hilversum, dat is niet handig. In de kringloopwinkel vind ik een prima, schone en goede frituurpan.

Ook al weer geregeld.

Op oudjaarsdag brengen wij dochterlief naar het station in Montbard.

Zij gaat met de TGV naar Parijs, daar doorreizen naar Gare du Nord om de Thalys naar Amsterdam te nemen.

Als ouders geef je  ze teveel goed bedoelde adviezen mee. Bijna 21, al samen met een vriendin avonturen in Australie en Bali beleefd, en toch blijf je bezorgd. Ze beloofd een bericht bij thuiskomst te sturen.

Wij hebben s’avonds een feest in het dorp. M&T gaan ook mee.

Behalve wat boodschappen voor nieuwjaarsdag hebben wij verder niets nodig.

Eten is bij het feest inbegrepen, liever nog, de hele avond zit je aan tafel.

Poedersuiker is niet te verkrijgen in de supermarkten die wij hebben afgelopen. Wel fijne suiker, maar nog lang geen poedersuiker.

Oplossing is suiker in een zakje, en er vrolijk op los hameren.

M&T zijn druk met de voorbereidingen tot het bakken.

De houtkachel in de werkplaats wordt aangestoken, het beslag staat te rijzen, de frituurpan staat gereed.

Dan blijkt dat de fles zonnebloemolie niet voldoende is, de winkels zijn al dicht en oliebollen in olijfolie te bakken lijkt geen goed idee.

Jammer, want wij hadden schalen vol mee willen nemen om uit te delen op het feest.

Over een lang feest kan ik heel kort zijn. Om 3 uur s’nachts zijn wij vertrokken, later hoorden wij dat het tot half 6 was door gegaan.

1 januari.

Buiten is het koud, maar wel een mooie dag om er even op uit te gaan. Wij rijden naar Epoisse, waar een mooi kasteel staat, en de beroemde Epoisse-kaasjes vandaan komen. 

Wij hopen natuurlijk op een supermarkt die open is, om alsnog frituurvet te kopen. Natuurlijk is er geen supermarkt open. Wel her een der een bakker, maar die hebben we niet nodig.

Wij hebben gewandeld in de kasteeltuin. Het kasteel van Epoisse is nog bewoond. Om alles te kunnen onderhouden wordt er wat entree geld gevraagd. Dit kan je in een kartonnen bakje bij de ingang deponeren.

Weer op weg naar de auto zien we dat er een delikatesse winkel geopend is.

M&T kopen wat en bij de kassa vraagt T of mevrouw misschien zonnebloemolie verkoopt en hij legt uit waarom hij dit nodig heeft. Nee, dat doet ze niet, maar misschien heeft ze zelf wel iets.

Ze gaat naar boven, en komt terug met een fles zonnebloemolie. Ze weet geen prijs, en kan het niet in haar winkel verkopen. Wij krijgen hem mee, met het verzoek, wanneer we weer eens in de buurt zijn, haar een volle fles te brengen.

Wat zijn er toch aardige mensen op de wereld.

Enfin, beide heren gaan weer aan de slag in de werkplaats.

Kachel en frituurpan aan, en bakken maar. Dat het 1 januari is maakt niet uit. Ze smaken prima.

Op 2 januari zijn wij met een  nieuwe fles zonnebloemolie en een schaaltje oliebollen weer naar Epoisse gereden.

De eigenaresse was zeer verbaasd dat wij inderdaad  een nieuwe fles kwamen brengen.

Maar zo heurt het.