over een "catastrophe", die toch "normal" is

Vannacht heb ik het niet koud gehad, ondanks de -11 graden. Zo als gewoonlijk begin ik de dag met de hond uitlaten en een kop koffie. De Volkskrant zal ik hier moeten missen, Le Biën Public (regionale krant cote d’or) is een goed alternatief. Deze wordt meestal ook bij de bakker verkocht, dat kan in een moeite door.

A en hond gaan mee naar de bakker. Hond heeft het prima naar haar zin, maar ik ben bang dat wanner zij alleen is, in een nog onbekende omgeving, zij dit niet leuk vindt.

Bij de bakker kopen wij een stokbrood, krant en iets wat ons wel lekker lijkt. Het lijkt op een beignet of iets oliebol-achtig. Dan blijkt dat ik niet genoeg geld bij me heb, en A. heeft haar portemonnaie niet bij zich. M. had mij gisteren nog cash gegeven, dit zat nog in een bodywarmer, die ik nu natuurlijk niet aan heb. Van de bakkersvouw begrijp ik dat wij vanaf €10,- mogen pinnen. Nou dan maar een glossy tijdschrift erbij, gaat over woninginrichting en decoratie, altijd handig.

Pas nr 1 doet het niet. Pas nr 2 werkt ook niet. Raar, zeker weten dat er genoeg geld op staat.  Ik ga even in de auto zoeken naar kleingeld, helaas... 1 extra muntje van 50 cent is niet voldoende. Nu ik dit allemaal schrijf bedenk ik dat ik natuurlijk ook de krant had kunnen terugleggen. Dan hadden wij genoeg kleingeld gehad. Na pas 1 kop koffie had ik die helderheid op dat moment niet.

De oplossing die ik ter plekke bedacht was: A blijft wachten bij de bakker en ik rij even terug. Weer teruggekomen hoorde ik van A. dat zij had verteld in welk dorp wij zaten. De bakkersvrouw had daarop geantwoord, dat wanneer wij dat gelijk gezegd hadden, wij ook de volgende dag hadden mogen komen betalen. Franse hartelijkheid en vertrouwen, zij zal mij niet gauw vergeten denk ik. Die hollandais zonder monnaie.

A heeft bedacht dat het leuk en prettig is voor M. wanneer het meegebrachte zelf  bouwbed in elkaar staat. Donderdagavond landt hij op het vliegveld van Paris. 

Zij gaat hier enthousiast mee aan de slag, terwijl ik me bezig houd met allerlei andere klussen.

Ondertussen houden wij de tijd en de poort in de gaten of de schoorsteenveger er al is.

Jawel, hij komt opdagen. Hij is bekend met dit huis, hij heeft hier de kachels en schoorstenen altijd onderhouden. Dat is mooi. Het eerste wat hij zegt is: olala, c’est un catastrophe en hij blijft buiten staan. Dat komt op mij zeer ernstig over, in eerste instantie denk ik dat hij er niets aan kan doen. Hij blijft maar buiten staan en vertellen dat het zeer ingewikkeld is. Het buiten blijven staan heeft te maken met zijn sigaret die hij wil oproken. Eenmaal binnen biedt ik hem koffie aan, wat hij graag wil, maar nog geen aanstalten maakt om überhaupt naar de kachel te kijken. Hij begint een heel technisch verhaal, het enige wat ik kan begrijpen is dat de pijp een kleinere afmeting heeft dan gebruikelijk ( 132 ipv 135 mm) men in het verleden heeft bezuinigd cq geen kosten wilde maken aan een nieuwe schoorsteen. En dat deze schoorsteen sneller verstopt raakt. Madame C. had op maandag ook al gezegd dat wij deze schoorsteen goed in de gaten moesten houden.

De schoorsteenveger lust nog wel een kop koffie, die krijgt hij maar ik wil graag dat hij op z’n minst het deurtje van de kachel openmaakt, of iets anders wat er op lijkt dat hij deze “catastrophe” gaat verhelpen. Het is mij nog onduidelijk of dat mogelijk is. Hij blijft maar door ratelen in het frans en elke zin eindigt hij met; c’est normal. Dat geeft tenminste een klein beetje hoop dat hij er iets mee kan doen.

Eindelijk komt er actie zijner kant, hij haalt de schoorsteenpijp los, en ja hoor, daar ligt enorm veel zwart grit. Hij haalt het weg met een stofzuiger en controleert de pijp met een zaklamp en een spiegel. C’est normal.

              

Wij gaan maar elders aan het werk, zodat hij niet wordt afgeleid. Even daarna horen wij hem op het dak rondlopen en de schoorstenen worden vanaf boven geveegd.

De kachel en schoorsteen in de huiskamer zijn zo klaar. Er wordt uitgelegd dat door de kou en vocht de rook neerslaat. C’est normal madame, en wij moeten de boel flink opstoken.

Aan ons ook de eer om dat te doen. Meneer wil wel weten of deze 2 vrouwen hun mannetje kunnen staan, en de boel warm krijgen en houden. De kachel in de huiskamer doet het goed en wij kunnen er vol op in stoken.

Nu de keuken. De kachel gaat gelijk aan en geen enorme rookontwikkeling binnen. Het aanmaken van deze kachel krijgt ook de goedkeuring, maar met de mededeling dat hij toch een man is, gooit hij nog wat hout op het vuur.

Af en toe moet het deurtje open, buiten wordt gekeken of de rook daadwerkelijk via de schoorsteen verdwijnt. Dit is gelukkig het geval , alles is in orde. De schoorsteenveger biedt zichzelf nog een koffie aan. Hij verteld dat het “normal” is om bij zijn klanten wat te drinken, praten etc. Ik durf hem geen wijntje aan te bieden uit vrees dat hij dan nog langer blijft hangen. Dit heeft niets met ongastvrijheid te maken. Meer met het feit dat hij al ruim 2 uur aanwezig is, het al wat donker begint te worden en wij nog boodschappen moeten doen voor het avondeten.

Betaling geschiedt door middel van een cheque. Dit is zeer gebruikelijk in Frankrijk. Gisteren bij de bank deze ontvangen, nu moet ik mijn eerste cheque uitschrijven. Hier is de schoorsteenveger zeer behulpzaam in. Ik krijg nog wat tips om fraude te voorkomen.

Ik dank hem hartelijk voor zijn komst en dat wij nu kunnen stoken.

Natuurlijk mevrouw, dat is mijn werk c’est normal.