zoektocht

neem maar even de tijd om dit te lezen, een heel verhaal.

Onze zoektocht hebben wij zeer grondig en serieus aangepakt. Allereerst begonnen met zoeken op internet. Er zijn veel sites waar huizen worden aangeboden. Uiteindelijk een site gevonden met aanbod in de door ons geliefde streek. Bourgogne Côte d’Or.

Een profiel op basis van onze wensen samengesteld, en veel kijken naar het aanbod. Er stonden al aardig wat huizen in ons profiel, dus het werd de hoogste tijd om deze te gaan bekijken.

Alle afspraken met de makelaars ter plaatse waren via de organisatie gemaakt. Onze vakantie bestond deze keer uit het bezoeken van woningen. September 2011, een prachtige zomerse week, en wij...  reden het grootste gedeelte van de tijd rond door de Bourgogne.

Een mooie gelegenheid om de streek nog beter te leren kennen.

Bij elke bezichtiging maakten wij aantekeningen, alle voor en tegen’s op een rijtje, veel foto’s gemaakt, om deze op een later moment terug te kijken.

Sommige huizen vielen gelijk af, dat was makkelijk. Er bleven 2 favorieten over.

De eerste een prachtig huis, vele schuren, land rust en ruimte. Gelegen in het noordelijke puntje van de Auvergne, aan de grens van de Morvan.

De tweede ligt in het zuidelijke gedeelte van de Morvan. Het huis is helemaal af (steriel wit) prachtig uitzicht, rust, maar geen mogelijkheid om iets te veranderen of te verbouwen.

Op ons vakantieverblijf kregen wij de tip om daar in de buurt rond te rijden en te kijken naar wat er te koop staat. Aangezien onze vakantie toch al bestond uit veel autorijden besloten we dat er best nog wel een dagje rondtoeren bij kon. Natuurlijk regelmatig een stop om de innerlijke en uiterlijke mens te verwennen. Heerlijk op een terras in de zon.

Er staan genoeg huizen te koop, maar het moet natuurlijk aan onze criteria voldoen. Het is ook heel spannend om het telefoonnummer op een bordje “ a vendre”  zomaar te bellen.

Een kop koffie bestellen lukt nog wel, een maaltijd met bijpassende wijn ook, maar informatie over een huis....

Ja, en dan zie je een leuk huisje in een klein dorpje met een bord te koop.

De auto geparkeerd, voorzichtig maar met enige brutaliteit de tuin in gelopen. Het zag er best aardig uit. De stoute schoenen aangetrokken en het nummer wat op het verkoopbod stond gebeld. De eer gaat geheel naar mijn echtgenoot, hij zou dit wel regelen.

Enfin gebeld, en uitgelegd waar wij waren, om welk huis het ging en de prijs gevraagd.

De prijs viel reuze mee, weer de makelaar gebeld met het verzoek of wij het huis van binnen mochten zien.

Tot onze grote verbazing zei hij dat hij er aan kwam, het zou hem 20 min kosten om te komen.

In de tijd dat wij op hem zaten te wachten viel het ons op dat de weg beneden het dorp eigenlijk wel goed te horen was. Daar waren wij niet naar opzoek. 

De makelaar was er inderdaad na zo’n 20 min. Het huis bleek niets te zijn. ( en de prijs ook veel meer dan wat echtgenoot had begrepen)

De makelaar vroeg waar wij dan wel naar opzoek waren. In ons beste frans uitgelegd wat onze wensen waren. Want deze makelaar sprak natuurlijk geen woord engels.

Het leek erop dat wij elkaar wel begrepen, maar hij wist niet of hij een huis in de verkoop had dat voldeed aan wat wij hadden uitgelegd. Wij moesten hem de volgende dag terugbellen.

De volgende dag gingen wij weer op pad om de 2 favorieten nog eens te bezichtigen.

De eerste ( Auvergne) viel toch af, alles klopte daar behalve de omgeving. Het is daar erg vlak en weinig bos. Wij houden van heuvelachtig landschap en bossen. Wel belangrijk om je ook prettig in een omgeving te voelen.

De 2de (Morvan) had een grote voorkeur, wat nog een lastig punt was : what you see is what you get and that’s it. geen mogelijkheid tot verbouwen of lekker in schuren rommelen en klussen, wat manlief graag doet. Groot twijfelgeval. Voor deze zoektocht hadden wij afgesproken dat wanneer wij niets zouden vinden, de zoektocht in het voorjaar verder zou gaan.

Maar wij hadden inmiddels een afspraak met de franse makelaar gemaakt. De volgende dag hadden wij bij hem op het kantoor in Montbard afgesproken.

Eigenlijk geen zin meer in nog en keer een huis te bezichtigen, dit was een van onze laatste vakantiedagen. Vooral ik had een grote behoefte aan luieren in de zon.

De makelaar nam ons mee naar een klein dorpje in de buurt van het stadje Montbard. Bij het huis aangekomen bleek dat hij geen sleutel van het hek had, die ging hij ergens in het dorp halen. Dat gaf ons de gelegenheid om rustig door het hek, en over de muur te gluren.

Die eerste indruk was goed.

De makelaar was snel terug en wij konden alles bekijken. Dit overtrof al onze verwachtingen, rust, ruimte, mooi uitzicht, schuren, en zelf nog een groot stuk land met wat bos erbij.

Hier moesten wij toch wel heel goed over na gaan denken. De makelaar gaf ons de tip dit te doen onder het genot van een uitgebreide lunch en een goed glas wijn.

Dit hebben wij gedaan, het was tenslotte vakantie.